Strategie van Hoop (1)

Toen ik ging studeren was ik vol idealen. Ik koos bewust voor mijn studie Milieukunde om de wereld een beetje mooier te maken. Ik geloofde in de rede en de redelijkheid van mensen en dat door zinvolle dialoog mensen met elkaar de wereld wat mooier kunnen maken. In de praktijk blijkt het toch wat lastiger om mensen te winnen voor deze goede zaak waar ik geloof(de).

In deze blog beschrijf ik wat mij drijft en hoe deze ‘drive’ belangrijk is voor het najagen van mijn idealen en ambities. Ik geef je eerste inzichten om ook aan de slag te gaan met wie je werkelijk bent aan de hand van de Strategie van Hoop. Tenslotte nodig ik je uit om aan te schuiven bij één van de Nieuwe Dag huiskamerontbijten, om deelgenoot te worden van een effectieve strategie voor een vreugdevol leven.

Mijn ideaal: leven vanuit de identiteit van liefde

Mijn ideaal: leven vanuit de identiteit van liefde

Als andere mensen uit mijn leefwereld vroegen waarom ik ‘milieukunde’ ging studeren vertelde ik dat ‘als Jezus terugkomt op aarde, de tuin er wel netjes bij moet staan’. Onder de tuin verstond ik dan alle mooie natuur, het intens mooie levendige schouwspel van de schepping, wat ieder mens telkens weer met een open mond van verwondering zet. Vreemd genoeg is de zorg voor het milieu niet de eerste zorg waar veel mensen aan denken. Vaak wordt er soms ook ronduit minzaam en negatief gereageerd op mijn ideaal om de wereld wat mooier en rechtvaardiger te maken. ‘Get real, Hans’, krijg ik dan te horen. Sommigen zeggen zelfs dat het échte leven, zoals ik dat zie, niet te leven is hier op aarde.

Ik vind dat eerlijk gezegd wat hoogmoedig als je zo denkt. Immers, je leeft nu en God heeft ieder mens in het nú geschapen met als bedoeling om hier op aarde goed en recht te doen. Het feit dat de mens daar vaak een potje van maakt ontslaat hem of haar niet van die verantwoordelijkheid. Ik ontdekte dat veel mensen, of je nu God geloofde of niet, vooral bezig zijn met individuele zelfverwerkelijking en met op het oog vrij platte dingen, zoals ‘geld verdienen’ en ‘wat andere mensen over je zeggen’. De feitelijke drijfveer, die hieronder ligt, is angst; angst om te worden afgewezen, er niet bij te horen. In ieder geval is de eerste gedachte over de reden van je bestaan bij de meeste mensen niet dat je ‘Gods glorie’ of ‘Zijn heerlijkheid’ mag laten zien. Terwijl dat mijns inziens heel wezenlijk is, zelfs zo dat het voor mij eigenlijk alleen daarom gaat. Gods glorie zegt alles over het karakter van God en dat is te omschrijven als ‘liefde’. Je mag zijn liefde laten zien, in de schepping, naar elkaar. Mijn ideaal was en is daarin gelegen, dat ik iets van de liefde van God naar mensen, maar ook naar mijn leefomgeving, de natuur kan laten zien en van daaruit kan ontvangen. Sommige mensen noemen de zorg voor de natuur ook rentmeesterschap. Ook een mooie duiding, maar persoonlijk heb ik daar wat minder mee, omdat het begrip uitgaat van ‘bruikleen’ van de aarde. Dit terwijl ik de mens als integraal deelnemer zie van de schepping; met de hele schepping als uiting van Wie God is: liefde.

Idealen in de praktijk

Maar idealen maak je niet zomaar waar, gaan ook niet vanzelf leven. Het ideaal om duurzaam en in harmonie met de natuur te leven is ook voor mij niet iets wat mij makkelijk afgaat. Het vraagt om een bepaalde levenshouding en discipline, die ik me maar moeilijk weet aan te leren. Laat staan om daarin standvastig te blijven. Enerzijds komt dit door mijn eigen kennen en kunnen, en anderzijds toch ook door mijn omgeving, waar vanuit ook allerlei verleidingen op de loer liggen om toe te geven op mijn idealen. Bij verleidingen kun je denken aan niet-milieubewust gedrag, wat zich bijvoorbeeld uit in reizen met een vliegtuig, of met de auto. Maar ook in allerlei andere gewoontepatronen, zoals het eten van vlees of producten van ver over de wereld. Hierdoor word mijn ecologische voetafdruk op deze aarde groter wordt dan nodig is, dan gerechtvaardigd is. Ik benoem hier ook mijn kennen en kunnen, want soms denk ik groter of kleiner van mijzelf, dan wie ik werkelijk ben of wat ik reëel gezien waar kan maken. Het niet goed invoelen en inzien wat je wel of niet kan, komt vaak voort uit gevoelens van hoogmoed, faalangst, niet gezien (willen) worden, etc. Dit wordt vaak ook nog weer aangewakkerd door bijvoorbeeld de omgeving waarin je werkt. De werkomgeving is voor veel mensen vaak een organisatie waarin je specifieke taken te doen krijgt en waar een beroep gedaan wordt op een bepaalde kwaliteit, die jij bezit. Op zich is hier niets mis mee, maar hieraan ten grondslag ligt risicomanagement, het beheersen van faalfactoren. En hierdoor kan het zijn dat je met een hart vol idealen in een kantooromgeving of een andere werkplaats terecht komt, waar je achter een bureau gezet wordt en bezig gaat met dingen die niets met je idealen te maken hebben.

Functierollen kunnen de dood in je ontwikkeling, cq het uitleven van je idealen betekenen. Natuurlijk, iedereen moet ‘ook-wel-werk-doen-wat-niet-zo-leuk-is’, maar dit moet geen hoofdgerecht van het werkmenu worden. Hoe is het met jouw ambitie? Hoe voel jij je in de organisatie- cq functierollen die je zijn toebedeeld? Vind je het wel best zo, of bekruipt je regelmatig het gevoel dat je misschien meer zou moeten kunnen maken van je leven? Even weer terug naar mijn idealen en hoe ik hiermee in de praktijk aan de slag ben gegaan. Ik ben als milieukundige ‘mijn werkzame leven’ in gestapt en heb het geluk mogen ervaren dat ik in een pionierende werkomgeving het professionele vak van ‘milieu’ verder heb kunnen vormgeven. Er was in dit relatief jonge vakgebied nog niet zoveel bekend over het ‘hoe en wat’ en mijn werkgever gaf mij de vrije hand om mijn idealen uit te leven. Achteraf gezien besef ik dat ik aan de wieg van allerlei ontwikkelingen in het werkveld van duurzaamheid en de kwaliteit van de leefomgeving heb mogen meedenken en -bouwen. Het gaat dan om methoden voor gedragsbeïnvloeding van individuen en organisaties in relatie tot duurzaamheid en leefomgeving. Dit geeft dat ik op deze tijd in mijn leven terugkijk als een tijd waar ik dingen heb mogen doen, die ook in het licht van mijn idealen echt een positief verschil hebben gemaakt. Tegelijkertijd was het een tijd wat niet bestond uit alleen maar succes. Het mooie plaatje ziet er misschien zo uit, maar het was soms een harde leerschool, waarbij ik oog moest blijven houden op wat belangrijk was en wat bijzaak was. Ik heb te maken gehad met tegenstand, tegenvallers, eigen fouten, etc. Maar dat hield mij niet tegen om mij continue te willen verbeteren, op zoek te gaan naar uitdagingen, waarin ik meer van mijzelf en mijn kunnen zou kunnen ontdekken, gerelateerd aan mijn idealen. De vraag is dus of je in jouw eigen situatie écht aan de slag kunt gaan met je eigen idealen of dat je je gewoon moet neerleggen bij de werkelijkheid van alledag, je alledaagse werk. Is het dat laatste? Dan zou ik je willen zeggen dat je toch echt een keuze hebt. Je hebt de keuze in berusten of jezelf serieus nemen en aan de slag te gaan met wie je bent, met wat je in je hebt.

Idealen maak je niet zomaar waar en gaan ook niet vanzelf leven

Strategie van Hoop

Vanuit de inzichten, die ik in mijn rijke loopbaan heb gekregen, maar vooral ook door mijn levenslessen serieus te nemen, coach ik nu mensen om te onderzoeken wie je bent, werk te maken van je identiteit en je eigen idealen en ambities serieus te nemen. Ik heb daarvoor een strategie ontwikkeld, de ‘Strategie van Hoop’.

‘Hoop’ is geen radeloos woord, het is een typering van een richting in je leven. Een richting waarvan je weet dat deze goed is, maar waarvan je nu nog niet de concrete contouren ziet. Het is een luisteren naar je hart, waarmee je overlegt tussen wat je verstand, je geest en je gevoel je zegt. Het hart waar je besluiten neemt, ook al lijken de feiten anders te spreken. In mijn coachwerk richt ik mij op hoofd, hart en handen, om mensen bewust, met overtuiging en realiteitszin in het leven te staan. Een visie op de toekomst, een hoop wat vandaag kan beginnen. De Strategie van Hoop is ook iets van organisaties. Ik hanteer deze ook in mijn proceswerk, waarin mensen hart hebben voor elkaar en samen doelen bereiken. Ik geloof in bouwen aan een betere toekomst. Vandaag kan die Nieuwe Dag voor jou en je organisatie beginnen. Vandaag mag je je hoop vormgeven, met een vast geloof dat het gaat lukken en met liefde voor je idealen, omdat deze goed en rechtvaardig zijn. Ik geloof dat idealen nooit op jezelf gericht zijn, maar altijd in contact staan met je leefwereld. Om daarin het goede te doen.

In de volgende blog, deel 2, ga ik dieper in op wat de Strategie van Hoop betekent.

‘Hoop’ is geen radeloos woord, het is een typering van een richting in je leven. Een richting waarvan je weet dat deze goed is, maar waarvan je nu nog niet de concrete contouren ziet. Het is een luisteren naar je hart, waarmee je overlegt tussen wat je verstand, je geest en je gevoel je zegt. Het hart waar je besluiten neemt, ook al lijken de feiten anders te spreken.
Geen reactie's

Geef een reactie